Motor Reizen | Motorreis 2026 in de Pyreneeën - reisverslag deel 2

 Motorreis 2026 - Pyreneeën deel 2

Reisverslag (2)

Waar was ik ook alweer gebleven? Oh ja, deel 2 van onze motorreis door de Pyreneeën. Het is even wennen nu ik weer achter m'n pc zit en de werkkamer nog vol ligt met spullen die weer hun vaste plaatsje moeten krijgen. Zo voelen mijn hersenen op dit moment ook aan: chaotisch en wat gedesoriënteerd. Je kent dat wel, dat gevoel dat je nog moet landen......

Gelukkig heb ik nog even deel 1 van het reisverslag 🔗Motorreis 2026 - deel 1 terug kunnen gelezen en probeer ik de draad weer bij dag 7 op te pakken.  

Dag 7 - Seix

Aangezien het ontbijt in het hotel pas om 09.00 uur begon, hebben wij van de vriendelijke eigenaar een 'picknick' gekregen als ontbijt. Een plastic zak met een enorm stuk brood voorzien van vlees, een fles water, een beker yogurt en wat fruit. Dat hebben we in de ochtend op het terras voor het hotel naar binnen gewerkt en zijn we hierna op onze motoren gestapt.

Na getankt te hebben zijn we over de snelweg naar de grens met Frankrijk gereden. Dat duurde niet lang en al snel moesten we alweer de eerste tol betalen, maar liefst 50 cent voor een stukje van slechts 2 km over de snelweg. Dat is ook Frankrijk.

Al snel reden we door het Franse deel van de Pyreneeën en moesten we hier echt wel aan wennen. De dorpjes liggen er veel dichter bij elkaar, er zijn meer dorpjes, het verkeer is er drukker, de vegetatie is anders (meer gemengde loof- en dennen bossen) én de wegen zijn anders.

We reden de D618, onze eerste echte bergweg op en het was meteen raak. Een hobbelige weg met slecht asfalt doch zonder gaten. Veel gerepareerde asfaltplekken én veel technische ( lees moeilijke) bochtjes met veel hoogteverschillen. Het was dan ook echt wel hard werken!

Hierna volgde de D13 en verschenen er weer brede glimlachen op onze gezichten. Een deel van deze weg staat bekend onder de naam 'Circle' en is zeker een aanrader. Wat een prachtige weg voor iemand die van bochten, natuur, pittoreske dorpjes en vergezichten houdt.

Hierna volgde nog zo'n topper: de D66 met enorm veel bochten in alle combinaties die je maar kunt wensen. Dat in combinatie met prachtige asfalt en een boeiende omgeving staat garant voor een gevoel van gelukzaligheid!

Hierna zijn we door de Spaanse enclave 'Llivia' gereden, een kleine zelfstandige staat van Spanje dat volledig omringd wordt door Frankrijk. Klein maar fijn zullen we maar zeggen.

Het hield maar niet op met de prachtige wegen want op de N20 kregen we nog een partij ongelooflijk mooie bochtencombinaties onder onze wielen en klommen we naar echte hoogtes in de verschillende skigebieden. Eigenlijk was het teveel moois om op te noemen en beperk in mij nu nog tot de D8 met de super bochtencombinaties en de prachtige Cols.

Aan het einde van deze super mooie routes (rit) arriveerden we bij een typisch Frans hotel (klein en bijzonder) in Seix. Het dorpspleintje voor het hotel stond vol met speeltoestellen, motoren, kraampjes en dat soort geneuzel. Er was namelijk het jaarlijks feest van de lokale bikersclub gaande. Natuurlijk hebben we ons meteen in het feestgedruis gestort en hebben we veel lol gehad. We zijn gewoon voor het hotelletje op het terras gaan zitten, hebben wat biertjes gedronken, lokale hapjes gegeten terwijl we de feestende bikers (en aanhang) bekeken. 

Dag 8 - Lourdes

Soms is eenvoud gewoon heel prettig en voelt het goed, zo ook ons verblijf in het typisch Franse hotel. Geen franjes, geen kapsones maar eerlijke gastvrijheid in een oud pand met karakter!

Maar de dag begon voor ons pas echt goed toen we prachtige, maar ook pittige Col de Menté opreden. Wat een bijzondere Col is dit, gewoon een die je als motorrijder zeker op je lijstje moet hebben!

Dat Frankrijk, net als Nederland een echt fietsland is hoef ik je niet uit te leggen en dat kan ook de nodige problemen opleveren. Zeker als de Fransen wat dagen vrijaf krijgen of als die bekende Tours het land op de kop zetten. Zo wilden wij de mooie D925 oprijden en werden we door een lieftallige jongedame tegen gehouden. De weg zou pas om 14.00 uur geopend worden voor het normale verkeer, tot die tijd alleen toegankelijk voor de ingeschreven wedstrijdfietsers.

Via een kleine omleiding hebben we vervolgens toch weer onze route op de D618 kunnen oppakken en konden we zo genieten van de supermooie Col d'Aspin. In mijn notitieboekje heb ik deze een 'juweeltje' genoemd. Dat zegt alles.

Hierna volgde nog zo'n pareltje namelijk de Col du Tourmalet, niet voor niets een van de meest genoemde cols onder de motorrijders. Daar hoef ik dan ook niets aan toe te voegen, gewoon Genieten met een hoofdletter.

De route van deze dag had ik bewust niet zo lang gemaakt omdat we in Lourdes zouden overnachten. Na aankomst in ons mooie hotel zijn we dan ook meteen naar de bekende grot en andere bezienswaardigheden gelopen. We hebben onze ogen uitgekeken naar al die pelgrims, bezoekers, bezienswaardigheden en rituelen. Of je nu gelovig bent of niet, het is duidelijk dat vooral mensen met wensen op genezing (van een of andere ziekte/ aandoening of dergelijke) enorme devotie tonen. Soms tot op het absurde, voor mensen die er op afstand naar kunnen kijken. En dan de commercie eromheen.....
Tsja, wat moet je ervan zeggen of erover denken. Het geheel heeft in ieder geval behoorlijke indruk op mij gemaakt en had ik het niet willen missen. 

Dag 9 - Ixassou

Vanuit Lourdes zijn we weer in zuidelijke richting, naar de hoger gelegen Pyreneeën gereden. Het werd een heel mooie route over heel wat prachtige cols en door adembenemende Gorges (wegen door een kloof).

Om te beginnen met de D918 (Route des Cols), een topper als je het hebt over prachtige cols en mooie Gorges. Het was gewoon genieten van de hoogteverschillen, de hoger gelegen skigebieden en de vele prachtige bochtencombinaties.

Toen volgde de topper, de D934 door het National Park de Pyreneeën  met Cols als de Col de Pourtalet. Deze weg ging na de top over in de bekende Gorges du Hourat en die voerde ons in zuidelijke richting naar Spanje. We volgden deze weg tot de N330a en hebben deze weg weer in noordelijke richting gevolgd. Dat was een leuke lus waardoor we ook weer even de Spaanse sfeer mochten ervaren.

Na het passeren van de Spaans-Franse grens zijn we aan de Franse zijde weer verder gereden. Toen we de D237 in wilde rijden op de prachtige en bochtige bergweg naar te top te rijden, werden we door een lokale inwoner tegen gehouden. De weg was afgesloten en enkele toegankelijk voor openbare diensten.

Ook toen heb ik weer veel plezier gehad van het 8-inch beelscherm en kon ik zo een alternatieve route bepalen.

De alternatieve route (D442)was echter niet van plan om zich zo gewonnen te geven. Het eerste deel was een enorm bochtige bergweg, een single track dus niet breder dan een auto. Daarbij was de weg net voorzien van een verse laag grind. 

Het was dan ook stapvoets rijden en dat maakte het heel moeilijk in de krappe haarspeldbochtjes met de hoogteverschillen erin. Zo hebben we zeker 1 uur geploeterd tot we weer op de route zaten. Ik kan je zeggen dat het water in m'n helm stond......

'What goes up, must come down' betekende voor ons dat we hierna over de mooie en bochtige D441 naar het lager gelegen deel reden. Een prachtige weg met mooie bochtencombinaties en goed asfalt. Maar jammer genoeg konden we niet echt snelheid maken doordat er regelmatig koeienstront op de weg lag. Dat krijg je nu eenmaal als je door een natuurpark rijdt.

Hierna veranderde ook het landschap langzaam; van hoge en grillige (beboste) bergen werd het meer heuvelachtig en mooi glooiend landschap. We reden het Franse Baskenland binnen. Dat was ook duidelijk zichtbaar aan de huizen en zeker de plaatsnamen. De plaatsnamen werden aangegeven door de officiële Franse namen en een bordje eronder met de Baskische naam. Vrijwel overal zag je dat de Franstalige benaming was afgelakt zodat die niet zichtbaar was. 

Dat was voor ons een eerste signaal dat we in een bijzonder gebied waren.

De bevolking is duidelijk op hun eigen cultuur gesteld, de Baskische cultuur met hun eigen geschiedenis, taal, waarden en normen.

Later op die avond hebben we hier uitvoerig uitleg over gekregen van de uitbater van het restaurant waar we van een heerlijk plaatselijk gerecht hebben genoten. Het was zeker een heel leerzame ervaring!

Dit was tevens de laatste route in de Franse Pyreneeën en de afsluiter van het tweede deel van de rondrit in de Pyreneeën.

Dag 10 - L'Acapelle - Viescamp

De eerste dag van het laatste deel van deze reis, namelijk drie dagen om ons thuis in Nederland te bereiken.

Om deze lange route van zo'n 510 km toch interessant te houden, was de route in drie delen gesplitst. 

In het eerste deel van zo'n 1,5 uren reden we over prachtige en bochtige D-wegen met veel hoogteverschillen. Ook reden we door die typische Franse dorpjes in zo'n kenmerkende omgeving.

In het tweede deel zijn we ter hoogte van Toulouse de snelweg/ tolweg opgereden en hebben we daar zo'n 270 km over afgelegd. Hierdoor konden we binnen een redelijk korte tijd toch veel afstand overbruggen.

In het derde deel hebben we vervolgens weer voornamelijk over mooie D-wegen gereden. Tijdens dit deel van zo'n 120 - 130 km zagen we het landschap weer veranderen en begon dit veel op het Eifel-gebied te lijken. Mooie wegen met goed asfalt en ruime, snelle bochten tot we het hotel bereikten.

Ondertussen werd het steeds beter opletten op tankstations want niet overal was brandstof beschikbaar. Veelal kon je wel 95-E10 tanken, maar waren de 98-E5 tankzuilen uitgeschakeld.

Ons hotel lag aan de rand van een berg met een prachtig zicht op een lager gelegen meer. Daarnaast was de service uitstekend, prima eten en een bijzonder attente uitbater. Wat wil je nog meer?

Dag 11 - Dijon

Ook op de tweede dag van onze reis huiswaarts was de route in drie delen te verdelen. 

In het eerste deel natuurlijk weer de D-wegen en hebben we kunnen genieten van goede wegen, mooie bochten, pittoreske dorpjes en glooiende heuvels.

Het tweede deel bestond ook nu weer uit een snelle verbindingsroute over Snel- en tolwegen. Hierbij zijn we over de A79 gereden en daar wil ik wel wat meer aandacht op vestigen. Dit is namelijk een tolweg die NIET is voorzien van die duidelijk tolpoorten en die niet dit klassieke beeld van een tolweg heeft. Er staan wel borden met teksten langs de weg, maar die zijn natuurlijk alleen Franstalig. Tijdens de stop op een rustplaats zag ik dat het een tolweg is waar je op drie wijzen kunt betalen: middels een tolkastje, via internet of betalen bij een betaalmachine op de rustplaats. Ik heb de tol dan ook later via internet betaald want de boete voor niet tijdig betalen (binnen 72 uren) is al € 90.- Ik vermoed dat de meeste inkomsten dan ook voortkomen uit de boetes die betaald moeten worden.

In het derde deel hebben we weer over mooi D-wegen gereden en zo reden we op enig moment bij het Canal du Centre in Zui-Bourgogne. Ja nu is dit gebied wel bekend van die heerlijke wijnen, maar werd mijn aandacht getrokken door een lang kanaal dat pal naast de D-weg liep. Het viel mij op dat er om korte afstand telkens een sluis was waardoor het kanaal een verval van 3-5 meter in hoogte had. Over een grote afstand lagen dan ook steeds meer van die sluizen en wilde ik hier meer over weten. Toen ik hier meer informatie over had opgezocht, bleek dat er ruim 80 van die sluizen waren, waarvan er momenteel nog 64 in werking zijn. Zeker interessant om eens te bezoeken!

Toen we bij het hotel in Dijon arriveerden was onze eerste indruk niet bijzonder positief. Het hotel zag er aan de buitenkant oud en onaantrekkelijk uit. Gelukkig was de binnenkant erg netjes en was daar niets op aan te merken. Ook de gerechten die er geserveerd werden waren van goede kwaliteit. Zo kun je je vergissen als je alleen naar de buitenkant kijkt......

Dag 12 - Nederland

Op deze laatste dag zijn we ook weer gestart met het rijden over mooie D-wegen. We reden door het Bourgogne gebied en waren de kenmerken van deze wijnstreek dan ook overal zichtbaar. Van mooie wijngaarden, mooie hellingen tot pittoreske dorpjes met de wijnproducten. Zeker een mooie streek voor een motorrijder omdat het gewoon lekker rijdt en er zoveel te zien is. 

Ook nu zagen we dat veel meren en rivieren grotendeels droog stonden, terwijl de zomer eigenlijk net pas begonnen is.

Op enig moment staken wij een kleine brug over en zag ik de naam van het riviertje: 'La Meuse'. Verdorie het zal toch niet die mooie grote rivier zijn die ook Nederland doorkruist. Jawel hoor, toen ik later meer informatie hierover las bleek dat we langs de oorsprong van de Maas zijn gereden!

En dan te bedenken dat ik zelf op loopafstand van de Maas woon!

Hierna hebben we ook weer plichtsgetrouw flink wat kilometers op snel- en tolwegen gemaakt tot we de grens met Luxemburg bereikten. Daar hebben we de snelweg verlaten om wat te eten en te tanken.

Vervolgens zijn we over doorgaande wegen door Luxemburg richting St.Vith in België gereden. Daar hebben we vervolgens een stukje snelweg genomen en zijn we vervolgens naar Battice gereden. 

Over mijn favoriete 'hoge wegen ' zijn we vervolgens via Withuis Nederland in gereden. 

Net voordat we de A2 zijn opgereden hebben Rene en ik afscheid van elkaar genomen. Samen zijn we de A2 in noordelijke richting gereden en na een laatste groet heb ik de afslag naar Susteren genomen.

Daar eindigde ook deze mooie, bijzondere en leerzame motorreis 2026.

Ik zal later nog meer schrijven over de reis zoals mijn persoonlijke ervaringen en een review van Navigation Next.