Motor Routes | Een avontuurlijke motorrit door Zuid-België vol bijzondere momenten

 Een mystieke testrit door België en Frankrijk

De grens opzoeken

Toen ik enkele weken geleden achter mijn pc zat om een nieuwe route in België en Frankrijk te maken, kon ik niet weten hoe groot de impact hiervan op mij persoonlijk zou zijn. Ik weet nog goed dat ik best lang bezig ben geweest met het zoeken naar de mooiste wegen en locaties. Ik was destijds ontzettend blij met het resultaat, maar door het weer en persoonlijke omstandigheden heb ik tot gisteren moeten wachten om de route eindelijk te kunnen testen.

Helaas kan ik nu nog niet te veel over de route bekendmaken. De reden hiervoor is dat het mij is opgevallen dat enkele organisaties de laatste maanden routes tegen betaling aanbieden die bijzonder veel overeenkomsten vertonen met mijn gratis routes. Kennelijk zijn deze aanbieders zelf niet creatief genoeg, of simpelweg te lui om zelf routes te bedenken en te maken.
Dat is niets nieuws; dit ervaar ik al sinds ik in 2009 begon met het aanbieden van mijn routes. Maar nu mijn blog onderdeel is van mijn onderneming (via een re-investeringsmodel om te kunnen groeien), wil ik deze organisaties geen voorsprong meer bieden door mijn harde werk zomaar op straat te gooien.

Het was koud en grijs

Omdat het in de nacht al licht gevroren had in Limburg – en dus zéker in de Belgische Ardennen – besloot ik om wat later te vertrekken. Om tijd te winnen nam ik de snelweg naar het startpunt in Neufchâteau (B).

Voordat ik opstapte, had ik de route nog snel in mijn DMD Next-navigatie-app geladen. Tot mijn verbazing zag ik dat de route ergens subtiel was gewijzigd. Toen ik de route-info opende, bleek er plotseling een onverhard gedeelte in te zitten, terwijl dat absoluut niet de bedoeling was. Wellicht was dit veroorzaakt door een recente kaartupdate. Door de tikkende klok besloot ik er niet te lang bij stil te staan; dat zou ik tijdens het rijden wel ondervinden én oplossen.

Het was 09.10 uur toen ik vertrok. Ik had me goed gekleed op een lange, koude dag. Mijn outfit bestond uit een speciale baselayer, een midlayer, een fleecetrui en tot slot mijn motorbroek en motorjas. Om de loze ruimte onder de jas op te vullen en koude luchtstromen te blokkeren, droeg ik over de trui ook nog een isolatievest. Een warme buff, merinowollen sokken en goede handschoenen maakten de uitrusting compleet. Met een buitentemperatuur van slechts 2 graden Celsius zette ik koers richting het 'warme Zuiden'.

Over de A2 reed ik richting Maastricht, om niet veel later de Belgische grens te passeren. Via Luik – waar het in de stad natuurlijk meteen een paar graden warmer was – reed ik richting de voorlopers (of moet ik uitlopers zeggen?) van de Ardennen. Daarna volgde de snelweg dieper de Ardennen in, richting Neufchâteau. Op dat lange stuk van zo'n anderhalf uur rijden, kreeg ik te maken met flinke temperatuurschommelingen. Afhankelijk van of ik door een dal of over een hoger gelegen plateau reed, schoot de thermometer op mijn dashboard heen en weer tussen de 0 en 7 graden Celsius. Ik hoef je waarschijnlijk niet te vertellen hoe blij ik op dat moment was met mijn handvat- én zadelverwarming!

Toen ik na zo'n 175 kilometer het startpunt in Neufchâteau bereikte, was mijn lijf door en door koud. Het was een graad of 3, zwaar bewolkt en de lucht voorspelde weinig goeds. Toen ik van de motor stapte om de camera te monteren, merkte ik pas hoe stijf mijn spieren waren geworden tijdens de rit. Mijn lichaam rilde. Als ik op dat moment naar mijn lijf had geluisterd, was ik direct omgedraaid en naar huis gereden. Maar mijn geest wilde niet opgeven. Ik ben dan ook meteen weer opgestapt om aan de route te beginnen.

Tijdens de eerste paar bochten voelde ik me een ware 'houten klaas'. Mijn lichaam weigerde mee te bewegen en het voelde alsof ik als een gespannen beginner het stuur probeerde te omklemmen. Maar naarmate de bochten elkaar sneller opvolgden en de wegen meer actieve input vereisten, kwamen mijn spieren gelukkig weer los. En met die soepelheid steeg ook de pure vreugde van het motorrijden!

Eindelijk kon ik weer volop genieten van de prachtige omgeving en de authentieke kleine dorpjes. De zwavelachtige lucht van de houtkachels die er brandden, prikkelde mijn luchtwegen. Die specifieke geur bracht me in gedachten direct terug naar mijn vroegste jeugdherinneringen in een mijnwerkerskolonie in de Oostelijke Mijnstreek (het huidige Parkstad). Daar werd destijds volop gebruikgemaakt van kolenkachels. Op sommige dagen zag de hele straat zwart van de rook die door de schoorstenen werd uitgestoten. Maar ja, in die tijd was dat heel gewoon.

Net voor de Franse grens stopte ik bij een tankstation om de motor af te tanken voor het volgende deel van de rit. Binnen was er een gezellige counter met versgebakken baguettes en heerlijk geurende koffie. De verleiding was enorm groot om daar uitgebreid op te warmen en te genieten van een vroege lunch. Helaas liet mijn strakke tijdschema dat niet toe. Ik hield het dus kort, stapte snel weer op en vervolgde mijn route.

Zo vervolgde ik mijn weg door het zuidelijkste puntje van België, vlak langs de Franse grens. Rond het middaguur bereikte ik een kleine parkeerplaats die een werkelijk fenomenaal uitzicht bood over de glooiende heuvels. Ik besloot hier een pauze van twintig minuten in te lassen. Terwijl ik mijn meegenomen koffie en krentenbol naar binnen werkte, genoot ik met volle teugen van de indrukwekkende omgeving en de absolute stilte. Het was zo'n sereen en krachtig moment, dat ik daar in m'n eentje in stilte al mijn zegeningen zat te tellen...

Maar het mooiste en meest onverwachte moest nog komen

Na deze rustgevende pauze pakte ik de route weer op, om niet veel later op de 'fout' in de navigatie te stuiten. Ik arriveerde bij een klein gehucht waar de doorgaande weg dwars doorheen liep. Volgens de track zou de logische route hier rechtdoor gaan, maar mijn navigatie stuurde me resoluut een hoger gelegen, smal weggetje op dat daarna direct afboog. Ik herinnerde me dat ik tijdens het ontwerpen bewust voor zo'n soort weggetje had gekozen, dus ik vertrouwde op de techniek en besloot de klim naar boven in te zetten.

Al snel reed ik tussen de bomen en stuitte ik op een oud kapelletje dat verscholen in het bos lag, net buiten het dorp. Tot mijn grote verbazing stond de houten deur wagenwijd open en zag ik binnen het warme schrijven van brandende kaarsen. Ik parkeerde mijn motor en stapte naar binnen. Het kapelletje was duidelijk oud en door de tijd getekend, maar er hing een ongelooflijk specifieke, bijna mystieke sfeer. In die serene stilte, omringd door het kaarslicht, heb ik opnieuw een oprecht dankwoord uitgesproken voor al mijn zegeningen.

Toen ik hierna de navigatie weer volgde, kwam ik inderdaad uit op het bewuste gravel pad dat dwars door het bos voerde. Ik ben het pad een flink stuk opgereden. Toen er echter een paar technisch uitdagende bochten in zicht kwamen, besloot ik om te draaien. Dit deel van de route is simpelweg niet geschikt voor de doorsnee motorrijder. Het was zonde van de tijd en energie geweest om hier koste wat kost door te zetten. Ik reed terug naar het asfalt en pikte de originele route weer op: een werkelijk prachtig stuk door Frankrijk. Wat heb ik intens genoten!

Vanuit Frankrijk stuurde ik de motor via schitterende boswegen en glooiende heuvelpartijen langzaam België weer binnen. Om stipt 14.30 uur bereikte ik het eindpunt van de route in Neufchâteau. Vanaf daar ben ik naar de snelweg gereden om snel in noordelijke richting te kunnen rijden. 

Ter hoogte van Theux (B) verliet ik de snelweg om binnendoor naar Battice te rijden, waar ik de tank nog een laatste keer volgooide. Vanaf daar stuurde ik de motor over mijn favoriete, hooggelegen route naar Berneau, om uiteindelijk bij Withuis de Nederlandse grens weer over te steken.

Rond 17.00 uur parkeerde ik mijn motor, na een avontuur van zo'n 500 kilometer, weer veilig op zijn vaste plek. Het zal niemand verbazen dat mijn eerste actie binnenshuis het aanzetten van een heerlijk lange, warme douche was.

Terwijl het warme water de kou uit mijn lijf spoelde, stelde ik mezelf onvermijdelijk de vraag: waarom heb ik deze rit in hemelsnaam gemaakt? Ik wist vooraf dat het koud zou worden, maar dat ik zó diep moest gaan om de finish te halen, had ik niet verwacht. Waarom heb ik dan toch doorgezet?

Het antwoord was voor mij glashelder. Als ik halverwege had opgegeven, had ik die magische momenten onderweg nooit beleefd. Dan had ik die waardevolle inzichten bij het kapelletje en de intense rust op de parkeerplaats moeten missen. Juist door door te zetten, werd ik beloond met al het moois dat deze grensstreek te bieden heeft. 

En dat is precies waar de passie voor het motorrijden om draait!