Barcelonette
Een Franse les in nederigheid en stuurwerk
Dag 2 - Alpes Aventure Motofestival
De nachten zijn hier behoorlijk fris. Mijn respect voor de motorrijders die hier in een tentje slapen stijgt met de dag én nacht. Dit zijn overwegend de all- en offroadrijders. Het is een heel herkenbare groep met een eigen subcultuur. In dit ruige gebied kunnen zij optimaal gebruikmaken van hun motoren en technieken. Het centraal gelegen Barcelonnette is mede hierdoor een bekende uitvalsbasis geworden.
Ook vanochtend werden we al vroeg (vanaf 06.45 uur) gewekt door ronkende motoren van rijders die de camping verlieten. De meeste offroad-motoren, zoals de Yamaha T7-serie, zijn hier voorzien van niet-originele uitlaten zonder DB-killers. Dat geeft een mooie, diepe klank, mits ze weinig toeren maken. Een prima manier om wakker te worden.
Op naar het Ducati-dorp
Mijn dag startte traditiegetrouw met het wegwerken van wat administratie en het veiligstellen van de gemaakte foto's. Rond 11.45 uur stapte ik op de motor richting het Ducati-dorp. Ik verwachtte grote drukte, maar dat viel reuze mee. Na wat zoekwerk maakte ik mijn inschrijving definitief en ontving ik een lunchbon.
De Franse lunch was stevig: warm vlees, aardappels, tomaat met rijst en flink wat champignons. En natuurlijk mocht het onmisbare stokbrood op tafel niet ontbreken.
Ik nam plaats aan een tafel met drie jonge Franse mannen, in de hoop dat iemand Engels sprak. Gelukkig spraken en verstonden ze het redelijk, wat zorgde voor een leuk gesprek. Net als gisteren gaven ook deze jongens aan dat ze dolgraag op een Ducati willen rijden, maar dat het budget dit simpelweg niet toelaat. Ik heb ze maar niet verteld wat de prijzen in Nederland zijn, maar dat Ducati in het hogere prijssegment valt, kan ik niet ontkennen.
Na de lunch zocht ik de schaduw op, schoot wat plaatjes en maakte een praatje met Cédric Letesse, de eventmanager van Ducati France. Een jonge, enthousiaste man die voorheen nog voor Ducati Benelux heeft gewerkt.
Georganiseerde chaos
Op een gegeven moment moesten de motoren worden verplaatst voor de groepsfoto's en drone-opnames. Hier werden de cultuurverschillen met Nederland pijnlijk duidelijk. Veel gepraat, veel geroepen en werkelijk niemand wist wat de bedoeling was. In Frankrijk hoort dit er blijkbaar gewoon bij; niemand stoorde zich aan dit – voor Nederlandse begrippen – chaotische tafereel.
Plotseling werd ik naar de eerste groep gedirigeerd. Het was een kwestie van motor starten, uitzetten, starten, wachten, om vervolgens toch heel onverwacht te vertrekken.
Het was een gemengde groep:
- Multistrada's en Pikes Peaks
- Een aantal bloedsnelle racers
- Diverse DesertX-motoren
Ik reed als hekkensluiter. Normaal gesproken vind ik dat een comfortabele plek. Het geeft je de ruimte om je eigen lijnen te kiezen en af en toe een beetje te spelen. Maar dat zat er vandaag absoluut niet in!
Schakelen naar de leerling-modus
We doken de prachtige bergwegen op en ik moest direct alle zeilen bijzetten om de groep bij te houden. Het was overduidelijk dat deze mannen de omgeving op hun duimpje kenden. Ze reden heel andere lijnen dan ik gewend was en gingen bizar vroeg op het gas bij het uitkomen van de bocht. Aanvankelijk dacht ik dat ze roekeloos waren, maar het tegendeel was waar. Ze reden snaarstrak en hadden de boel volledig onder controle.
In plaats van geforceerd mijn eigen ding te blijven doen, besloot ik om te schakelen in mijn hoofd. Ik werd weer 'leerling'. Ik ging achter verschillende rijders hangen om hun bochtenlijnen te bestuderen. De niet-originele uitlaatsystemen hielpen me hierbij enorm: ik kon exact horen wanneer zij het gas erop zetten.
Tussendoor werd er – voor mij volkomen onverwacht – gestopt voor overleg. Er volgden felle Franse discussies waar ik geen touw aan vast kon knopen. Ik probeerde gewoon mijn voorganger te volgen, maar zelfs dat lukte op z'n Frans niet altijd.
Een lesje in nederigheid
Tijdens de route naar de laatste pauzeplaats reed ik achter een strak sturende Pikes Peak-rijder, die op zijn beurt weer een 'racer' volgde. Plotseling hield de Pikes Peak-rijder in en gebaarde dat ik hem moest passeren. Dat deed ik. We kwamen op een lange, bochtige bergweg met slecht zicht door de bomen. De man op de racer hield in en gaf aan dat ik hem moest volgen.
Wat volgde was een masterclass van 20 minuten over hoe je écht snel door dit soort terrein beweegt. Telkens als ik in de buurt van zijn achterwiel kwam, gaf hij gas en was hij verdwenen. Na een aantal bochten wachtte hij me weer op, liet me naderen, om me vervolgens weer genadeloos te laten zien hoe langzaam ik eigenlijk was. Het was een les in nederigheid die ik met een grote glimlach en vol dankbaarheid heb ondergaan. Dit gaf me écht inzicht in wat ik nog kan leren.
Bij de pauzeplaats heb ik de racer hartelijk bedankt voor zijn waardevolle les. Er was geen sprake van hoogmoed of kleineren; hij deed het puur met de beste intenties. Door de taalbarrière konden we niet veel bespreken, maar soms zijn woorden ook overbodig.
Vanaf de laatste stop ben ik alleen teruggereden naar de camping. Hoewel ik toen weer mijn eigen tempo reed, lag de bochtensnelheid met absolute zekerheid een stuk hoger dan vóór deze rit met de Franse Ducatisten. Rond 18.00 uur was ik terug op de camping om deze fantastische, leerzame dag te laten bezinken. Wat een ervaring!
Reacties
Een reactie posten