Blog | Ducati - We Ride as One 2026 #Ducati #We Ride as One 2026

 Ducati
We Ride as One 2026

Beleving

Zoals ik al vaker geschreven heb is 'Ducati' niet alleen een merknaam maar is dat naar mijn mening ook een 'beleving'. Zo worden regelmatig bijeenkomsten georganiseerd op Europees, Benelux, landelijk of Clubniveau.
Sinds ik eigenaar (en gebruiker) van een Ducati ben bezoek ik zo nu en dan een dergelijke bijeenkomst. Vooral omdat ik heel nieuwsgierig ben hoe deze 'Ducati wereld', want zo kijk ik er inmiddels toch wel naar, in elkaar steekt. En vooral hoe aanstekelijk dit wereldje werkt!

Het begon voor mij allemaal met een mailtje vanuit de Ducati Club Nederland waarin deze bijeenkomst werd aangekondigd. Ter ere van het honderd (100) jarige bestaan van Ducati zou een motorrit vanuit de verschillende Ducati-dealers in o.a. Nederland naar centraal gelegen locaties plaats vinden. Voor Nederland had men de prachtige locatie van het Slot Zeist #Slot Zeist gekozen. 

In een tweede mailtje dat ik van mijn Ducati-dealer ontving, werd de indeling van de dag bekend gemaakt en kon ik mij voor deze rit en de bijeenkomst in Zeist aanmelden. Dat heb ik natuurlijk gedaan en zoals aangegeven heb ik één dag voor deze rit de route vanuit de Ducati-dealer naar het slot Zeist ontvangen. 

Mijn beleving

Onder een mooi blauwe hemel en met een niet al te hoge ochtendtemperatuur ben ik op zaterdagochtend (9 mei) richting Affetto Ducati #Affetto Ducati  in Overasselt vertrokken. Ik had m'n MS afgetankt en vooraf uitgerekend dat ik onderweg zeker zou moeten tanken, de vraag was alleen waar. 

De snelweg-km's naar de afslag Heumen heb ik zonder enige moeite of vreemde situaties afgetikt en slechts 5 minuten later dan gepland parkeerde ik m'n motor bij Affetto Ducati. Nou, dat betekent dat ik m'n motor al op enige afstand in de berm mocht parkeren omdat er al aardig wat Ducatisten aanwezig waren.

Nu is het helemaal geen straf om langs die geparkeerd motoren te moeten lopen, want je ziet niet elke dag zoveel prachtige en soms exotische modellen bij elkaar staan.

Ook nu had men bij Affetto Ducati alles weer netjes georganiseerd: van tafels met zitbanken tot koffie en heerlijke vlaaien. Onder het genot van een heerlijk stuk (het was Limburgs formaat) vlaai en koffie kwam ik al snel in gesprek met andere Ducatisten. Dat is wat ik zo mooi en bijzonder vind aan dit soort bijeenkomsten, je raakt er zo snel in gesprek met anderen omdat je dezelfde passie deelt.

Omstreeks 11.00 uur vertrokken de rijders richting het Slot Zeist, al dan niet gebruik makend van de aangeleverde route. Mijn poging om de aangeleverde route in Navigation Next (navigatie-app) te laden mislukte en hierdoor verloor ik veel tijd en de aansluiting met de andere rijders. Na ongeveer 10 - 15 minuten had ik de route (lees track) weer gedownload, geladen en leek die te werken in Navigation Next. Zo ben ik op weg gegaan naar het Slot Zeist en zou ik daar met een kwartier vertraging (volgens de navigatie-app) arriveren.

Tijdens het rijden van de route heb ik genoten van prachtige plaatsjes en landschappen waar ik als 'Limburger' niet vaak - zeg maar praktisch nooit - geweest ben. Zo heb ik niet alleen mooie en interessante dingen gezien, maar heb ik ook weer inspiratie opgedaan om een of meerdere routes in dit deel van Nederland te maken.

Omstreeks 13.10 uur kon ik in de omgeving van Zeist weer bij een groep die uit Overasselt vertrokken was, aansluiten en ben ik met hen naar het verzamelpunt bij het Slot Zeist gereden. Dat was voor mij al indrukwekkend, niet wetende wat mij nog te wachten stond.

Een vriendelijke jonge dame vertelde ons dat we zelf een plaatsje konden zoeken om onze motor te stallen en dat heb ik dan ook gedaan. Het was niet lang zoeken omdat we onze motoren enkel nog bij de toegangsbrug konden stallen. Alle ruimte bij de binnenplaats/ tuin van het kasteel was al bezet met geparkeerde Ducati's én aanwezige Ducatisten.

Ik heb m'n ogen dan ook uitgekeken zoals dat mooi gezegd wordt. Maar m'n oortjes hebben er niet minder om genoten, want er waren toch heel wat aardige 'roffels' te horen van de diverse (legale en minder legale) uitlaatsystemen!

Het was dan ook een hele happening met gratis pizzapunten, hamburgers, verfrissende drankjes en een speciale sleutelhanger als aandenken aan het 100-jarige jubileum van Ducati. Omdat er veel meer Ducatisten (dan aangemeld) aanwezig waren, ben ik deze sleutelhanger helaas misgelopen. Ook de geplande groepsfoto heeft men in 'kleinere groepjes' moeten maken omdat er ruim 400 in plaats van de verwachte 250 bezoekers aanwezig waren.

Gelukkig heeft men wel een groepsfoto met mij erop gemaakt.

 

Ja, wat moet ik er verder nog over schrijven, het zijn zóveel indrukken als je dit voor de eerste keer mee maakt. Vooral de prachtige motoren, de heerlijke klanken hiervan en de sfeer hebben diepe indruk op mij gemaakt. Als je bedenkt dat er zoveel motoren en mensen op zo'n klein oppervlak bij elkaar stonden, maar alles gewoon z'n gangetje ging. Geen stress, geen opstootjes, geen agressie maar duidelijk een gedeelde passie: de motoren!

En zoals in de emails aangekondigd was, vertrokken de eerste rijders omstreeks 14.00 uur en liep het terrein heel gemoedelijk leeg. Ook ik stapte op m'n MS en had ik, net voor het vertrek, snel een route naar huis bedacht. Ik wist dat ik onderweg nog moest tanken en zoals een zuinige Nederlander dat doet, wilde ik het liefst in België tanken. Dat scheelt toch aanzienlijk, zelfs bij een kleine tank. Daarbij komt dat ik het de Nederlandse regering gewoon niet GUN omdat zij de brandstofprijzen bewust zo hoog houden omwille van de inkomsten.

Zo ben ik via  A27 en de A2 in zuidelijke richting gereden om vervolgens bij Weert de snelweg te verlaten. Toen ik bij Weert arriveerde gaf de brandstofindicator aan dat het écht wel tijd was om te tanken. Ik besloot om het erop te wagen en ben toch doorgereden naar Kinrooi in België. Daar heb ik de tank weer met 98+ gevuld en zag ik aan het tankvolume dat ik echt wel op de laatste druppels benzine het tankstation gehaald heb. Maar ja, het was een bewuste keuze: het halen of de motor naar het tankstation duwen.....

Niet veel later was ik omstreeks 16.30 thuis en parkeerde ik m'n MS weer op z'n plekje. Het was een prachtige en vooral interessante dag waarbij ik ook weer 360 km van m'n Ducati heb kunnen genieten. Wat wil een mens nog meer?